Archive for September, 2011

Facebook “Like”, menyra e thjeshte per te qene pasiv

Ngaqe eshte 3 e mengjesit dhe me ka dale gjumi nga pija e tepert, me ka kapur frustrimi me butonin “Like” te Facebookut. I don’t like it! Kam qef t’bej “Dislike” butonin “Like”!

Ne faqjen e Facebookut te nje mikes time, pash qe kishte vene “application” qe u kerkonte miqve te saj ne Facebook te jepnin nje ndihme modeste financiare ndaj nje semundje qe na kanoset te gjitheve. Vura re qe postimi kishte marre mbi 30 “Likes” dhe asnje dollare. (…nejse, rendesi ka qe shoqnia aprovon, pavarsisht se nuk kontribuon!)

Ne nje faqje tjeter Facebook-u, nje mik tjeter kerkonte ndihme me nje pyetje. Rreth 7 veta e kishin bere “Like,” e askush nuk ishte pergjigjur. (…nejse, rendesi ka qe shoqnia aprovon, pavaresisht se nuk ndihmon!)

…do kisha qef qe Facebook te aktivizonte edhe nje buton tjeter me tekstin “Ose kontribuo, ose p!r&4u.”

P.s: …i kerkoj ndjese lexuesve te peshkut qe i harxhova nja dy minuta kohe me problemin tim trivial. 🙂

P.s.s: …ju lutem, bejeni “Like” artikullin ne Facebook.

Universitetet ne Shqiperi dhe Facebook

Ne USA, nje studim tregon se 80% e universiteteve kryesore e perdorin Facebook ne procesin e rekrutimit.  Gjithashtu, 70% e universiteteve i vene peshe profilit ne Facebook te nje kandidati per te vendosur nese do te pranohet apo jo.

Jam kurjoz te di nese ka universitete qe ne Shqiperi qe jane aktive ne Facebook.  Me “aktive” nuk po them qe kane faqje dhe vendosin artikuj, por qe e perdorin aktivisht si mjet komunikimi me studentet?  A e perdorin Facebook si vegel  rekrutimi?

 

Si mund te perfitosh nga Mediat Sociale?

Para ca kohesh, po bisedoja me nje shok qe ka krijuar nje kompani e cila merret programe per Iphone dhe Android.  Ne diskutim e siper per punen qe bejne, ra muhabeti tek Mediat Sociale.  Ai ia pret: “..ne i themi klienteve tane qe i njohim Mediat Sociale dhe kemi integrim te mire, por e verteta eshte qe s’ja kemi haberin fare!  Kemi punesuar 2 vete qe merren me Twitter e Facebook, por nuk po shohim rezultate.

Me thene te drejten, edhe vet jam pak skeptik persa i perket Mediave Sociale.  Me duket pak a shume si faze kalimtare — si moda e fundit.  Cfare do te thote te kesh 1,000 njerez qe “pelqejne” faqjen tende ne Facebook?  Cfare vlere sjellin keta 1,000 fansa?  Ne nje “mini-test” te vogel qe kam bere, asgje!

Tek faqja ne FB e Konsumerizem.com, kam rreth 1000 njerez qe kane bere “Like” faqjen.  Mundohem qe te pakten 1 here ne dy dite te vendos dicka interesante ne ate faqje qe te vazhdoj te ngjall interes per temat e marketingut.   Ideja eshte qe ata qe shohin faqjen ne FB te terhiqen tek konsumerizem.com per te lexuar e debatuar ne artikujt.

Ajo qe kam vene re, eshte qe asgje s’ka ndryshuar persa i perket ndikimi qe i jep FB blogut.  Si me 100 fansa, ashtu edhe me 1000 fansa, FB mbetet nje burim i dobet vizitash.  Ne fakt, PeshkuPaUje.com, vazhdon te kontribuoj rregullisht rreth 75% te vizitave.  Ndersa FB renditet e 3-ta pas Google Search.    Llogjika me thote qe ata qe aktivisht “pelqejne” faqjen ne FB duhet te kene interes mbi temat dhe fushen qe diskuton blogu, pra pritet te jene me aktiv.   Sidoqofte, realiteti tregon qe nuk jane.

Cila eshte magjia e Mediave Sociale?  Pse kaq interes dhe kaq shume para hidhet drejte kesaj fushe?  A kane Mediat Sociale fuqi qendrimi, apo do jete dicka te cilen do e diskutojme pas 5 vjetesh sic diskutojme per AOL apo Instant Messaging?

Ndergjegjesimi ndaj dhunes ne familje

Pas kesaj reklame per mbrojtjen e femijeve nga dhuna, asnje reklame tjeter qe kam pare (e qe do shoh) nuk ka per te me hyre me ne sy!

 

 

 

Di njeri c’behet ktu?!

Keto 2 reklamat e meposhtme te Playstation 2 jo vetem qe ti sjellin zorret n’fyt, por as qe i mar vesh.  Di gje njeri c’behet ketu?

 

 

 

Trattoria Toscana (Boston)

…per te vazhduar serine e artikujve mbi sipermarresit (entraprenuret) shqiptar, dje pata nje bisede fantastike me pronarin/kuzhinjerin e restorantit (tashme te famshem) italian Trattoria Toscana ne Boston, Z. Zamir Kociaj.   Trattoria, per te pestin vit rresht u zgjodh nga revista “Boston Magazine” si restoranti me i mire Italian ne kete qytet.  Zamiri, jo vetem qe eshte nje kuzhinjer i persosur, por tek ai spikat nje sens te mprehte biznesi.

E pyeta se c’e shtyu te hapte nje restorant italian ne Boston, ku numri i restoranteve te tilla eshte i pafund.  Zamiri vuri ne dukje qe pavaresisht se ka plot restorante italiane, kishte nje mungese te dukshme autenticiteti.   Restorantet italiane ne Boston, ne pergjithesi jane hapur nga nje gjenerate e vjeter Italo-Amerikanesh, dhe kjo reflektohet edhe neper menute e tyre.  Ajo qe Zamiri do te ofronte, pra avantazhi konkurrues, ishte nje kuzhine autentike Toskane.   Ai nuk ishte i interesuar te terhiqte klientelen e zakonshme te restoranteve italo-amerikane, por kerkonte te joshte nje klientele me te sofistikuar, qe ka udhetuar dhe kerkon jo vetem ushqim por edhe eksperience autentike.

Restoranti eshte i vogel, rreth 25 karrige, edhe ne kuzhine punon vetem Zamiri me dy ndihmes kuzhinjere.  Mbi 60% e klienteles jane frekuentues te rregullt, dhe Zamiri shpesh del nga kuzhina i pershendet.   Atmosfera eshte teper e ngrohte dhe e relaksuar.  Aromat, ushqimi dhe dialogu ne italisht i kamarjereve Italian, per nje moment te transporton larg Bostonit te ftohte.

Ne marketeret shpesh themi qe “klienti eshte mbret.”  Tek Trattoria Toscana”mbret” eshte eksperienca qe Zamiri kerkon te krijoj per klientin.  Zamiri nuk ka frike te sakrifikoje klientin per t’i qendruar besnik eksperiences dhe atmosferes qe deshiron te projektoj.  Je nje rast qe mua mu duk teper interesant:

Gjate vitit te pare te hapjes se restorantit, Zamiri vuri re qe nje pjese e mire e klienteles amerikane kerkonte Pepsi apo Koka Kola per te shoqeruar ushqimin.   Zamiri u shpjegonte qe nje restorant autentik Toskan ofron vetem uje (me ose pa gaz) dhe vere.  Sidoqofte, disa nga klientet insistonin ne Pepsi e Koka Kola.  Zamiri vuri re se pjesa me e madhe e atyre qe kerkonin keto lloj pijesh porositnin gatime me pule.  Atehere ai e hoqi pulen nga menuja.  Edhe tashme, 5 vjet me pas, ne menu nuk gjen asnje gatim me mish pule.

Se fundi e pyeta se cfare i pelqen nga jeta e nje sipermarresi, dhe me tha qe eshte liria te cilen i ofron kjo jete.  Ai ben ate qe ka pasjon dhe e ka vendosur vete orarin e tij te punes.   Restoranti eshte hapur vetem per darke, nga ora 5:00-10:00/11:00, gje e cila i ofron atij me teper kohe te lire per t’u perqendruar tek vetja dhe familja.

Trattoria Toscana ndodhet ne lagjen “Fenway” te Bostonit, prane stadjumit historik te bejzbollit.    Nese jetoni ne Boston, apo ju bie rruga ketej, gatimi i Zamirit duhet shijuar!

 

Gjergj Dollani per konsumerizem.com

Falas

Nje nga faqjet e internetit qe me pelqen me shume eshte Librivox.org, e cila ka nje permbledhje te gjere librash ne formatin Audiobook.  Aty mund te gjesh me mijra tituj, dhe gjithcka eshte falas dhe e mbeshtetur me pune vullnetare.  Per shembull, “Wealth of Nations” e Adam Smith ne iTunes apo Amazon kushton rreth $38, ndersa tek Librivox e gjen krejtesisht falas.  Pra dikush, ne menyre krejtesisht vullnetare ka lexuar dhe incizuar te 5 volumet e librit dhe nuk pret asnje fare shperblimi monetar per punen qe ben.  Pse?    Wikipedia mbahet krejtesisht nga vullnetare te cilet kontribuojne artikuj enciklopedik rreth cdo fushe, individi apo subjekti.  Cfare incentive ka dikush te harxhoje disa minuta/ore/dite per te bere dicka falas per te cilen ka plot qe paguhen (psh, ata qe shkruajne per Enciklopedine Britanika)?

Dan Arieli, ne librin e tij “Irracionalisht i Parashikueshem”  e shpjegon kete dukuri si “norme sociale.”  Normat sociale jane ato gjera qe ne bejme sepse jemi qenie sociale dhe kemi deshire qe t’i perkasim nje komuniteti.  Dmth, i bejme sepse na bejne te ndjehemi mire.   Gjerat qe bejme per para quhen “norma tregu.”  Keto dy bote nuk perputhen me njera tjetren, thjeshte per arsyje se ndikojne negativisht ne mardheniet qe kemi me njerezit e aferm.   Ja te jap nje shembull, por qe e ilustron mire ndryshimin midis normes sociale dhe normes  se tregut 😀  Nje prostitute paguhet per seks.  Cfare ndodh nese ne jeten e saj private ajo dashuron nje djale me te cilin frekuentohet, dhe ky i fundit, pas seksit nxjerr kuleten per ta paguar?  Dashuria (..dhe djali) fluturojne nga penxherja.  Ne kete rast, norma sociale (dashurija) u nderthur me normen e tregut (seks per para) dhe i erdhi fundi mardhenies.

Nje test interesant i bere ne nje universitet u mundua te maste nivelin e produktivitetit te nje individi kur i ben gjerat falas dhe kur i ben me pagese.    Dy grupeve te ndryshme njerezish iu kerkua te behej e njejta pune monotone, por njerit grup iu dha $5 per punen qe bene, kurse grupit tjeter iu kerkua qe ta benin kete pune si forme “favori/nderi.”  U vu re, qe grupi i cili punoi falas pati rezultate me te larta se ai qe punoi per $5.

Nejse …se u zgjata ngaqe e fillova diskutimin, por nuk po e di se cfare qellimi kam dhe si do ta mbyll …keshtu qe po e mbyll ketu:  mos i pago njerezit po kerkoja gjerat si favor, se jo vetem qe punojne me forte, por i ben edhe shok.  😉

 

 

Rreth konsumerizem.com

konsumerizem.com eshte blog qe diskuton kryesisht tema rreth marketingut dhe sjelljes se konsumatorit. Artikujt (c) Gjergj Dollani.